mgr Marta Drewniak · psycholog rodzinny

Moja droga

Droga, która zaczęła się od codziennego życia

Dojrzała decyzja, która pojawia się wtedy, gdy naprawdę chcesz zrozumieć.

Moja droga do psychologii przyszła z doświadczenia. Nie była pierwszym wyborem ani planem na przyszłość — była decyzją dojrzałą, która pojawia się wtedy, gdy naprawdę chcesz zrozumieć.

Zderzyłam się z diagnozami dzieci, przeciążeniem i bezsilnością. Znam pytania, które budzą wielu rodziców w nocy: „Dlaczego on tak robi?", „Co jest ze mną nie tak?". Przeszłam kryzys, terapię własną i momenty, w których wszystkiego było za dużo. Choć było trudno, te doświadczenia stały się moim największym zasobem. Nauczyły mnie uważności, pokory i prawdziwego słuchania.

Rodzicielstwo bez lukru

Dziś wiem, jak wygląda rodzicielstwo od środka. Nie to „poradnikowe", tylko prawdziwe: zmęczone, pełne emocji, błędów i momentów, w których ratuje nas tylko głęboki oddech i poczucie humoru. Wiem też, że w tym wszystkim nie można zapominać o sobie i partnerze, bo w codziennym biegu wyjątkowo łatwo się zgubić. I właśnie z tego miejsca pracuję — spokojnie, po ludzku, bez oceniania.

Od lat studiuję i rozwijam się, aby łączyć to życiowe doświadczenie z rzetelną wiedzą akademicką. Jako założycielka dwóch fundacji przez wiele lat towarzyszyłam dzieciom i rodzinom w ich wyzwaniach, a dziś robię to w gabinecie oraz podczas warsztatów.

Jaką przestrzeń tworzę?

W tym, co robię, jestem ciepła, autentyczna i uważna. Często się uśmiecham, czasem żartuję, a zawsze mówię po ludzku — bo wierzę, że nikt nie potrzebuje kolejnego „mądrego eksperta z internetu".

U mnie możesz:

• odetchnąć,
• być sobą — bez masek i poczucia winy,
• zostać wysłuchanym jako człowiek, nie tylko jako „rodzic, który powinien…".

Nie naciskam. Nie poganiam. Nie naprawiam. Towarzyszę — z troską, humorem i konkretem tam, gdzie jest on potrzebny. Daję innym to, czego sama kiedyś najbardziej potrzebowałam: zrozumienie, spokój i obecność kogoś, kto potrafi być obok, nawet gdy jest trudno.

Moje „wystarczająco dobre" życie

Poza pracą najlepiej czuję się w naturze — w lesie, nad wodą, na spacerze. Towarzyszą mi zwierzęta: pies Kevin, kotka Lula i trzy kury: Zuzia, Zosia i Zula. To one codziennie przypominają mi, że życie jest wystarczająco dobre dokładnie takie, jakie jest.

— Marta